از «منبریک طرفه» تا «حضور مؤثر میان مردم»
چطور از گفتن صرف عبور کنیم و با گفتوگو، خدمت و شناخت واقعی جامعه، دین خدا را یاری دهیم؟
این دوره نشان میدهد اثرگذاری تبلیغ، فقط با فن بیان و محتوای ثابت کامل نمیشود؛ باید از گلف یک ضرب به پینگ پنگ دو سویه برسیم، شنیدن، بازخورد گرفتن، حل مسئلهی مردم و ساختن تجربههای مشترک.
پیامهای کلیدی دوره عبارتاند از:
ترکیب منبر با کنش اجتماعی، حضور میدانی مستمر، تقویت ایمان عملمحور در بحرانها و تسلط بر مهارت گفتوگو. روایتهایی مانند دیوار فروریختهی روستا و رفاقت آیتالله بهجت با بقال محل نشان میدهد هرگاه مبلغ کنار مردم بایستد، اعتماد، دینداری و مشارکت بهطور طبیعی رشد میکند.
در منطق این دوره، جامعه همواره در «چرخه زندگی» است؛ پس مبلغ باید به جای تئوریزهکردن، ترس، امید، شجاعت و ابتکار را تکثیر کند، جمعیت «بدهکار جامعه» را افزایش دهد و با تکنیکهای کشف حجاب مکانی، بیانی، واژگانی، اطلاعاتی و گفتمانی فاصلهها را بردارد. برای این، باید بر اصول گفتوگو مسلط بود، مواجهه بینشی-گرایشی-کنشی را شناخت، از «نمیدانم»نهراسید و زبان و منطق مخاطب را فهمید. در نهایت، با تفکیک گونههای گفتوگو و تیپهای مخاطب (از پرستشگر تا معاند) هر رابطه را هدفمند بازسازی میکنیم تا محمل رسانهی عمل ما شود نه سقف محدودیتمان.